Pesymizm

27 marca 1016 r.

 

 

 P   E   S   Y   M   I   Z   M

 

Może tylko w Edenie, przed owym  feralnym jabłkiem, panował totalny optymizm. Jabłko sprowadziło na Ziemię morze nieszczęść i pesymizmu, nawet wybrańcy nie byli od niego wolni. Najlepiej swój, czy zbiorowy  pesymizm wykrzyczeć, wyszeptać, wypłakać lub inaczej uzewnętrznić. Lekarstwem najlepszym jest chyba muzyka, może i wiersz, chociaż najlichszy. Wyraża osobiste urazy, czy rany własne lub większej zbiorowości. Niżej, kalający  Internet, bezradny  rymopis ma nadzieję, że przemówi do innych i za innych.

 

R  o z m o w a    o    f i l o z o f i i

Wiersz można o wszystkim

I kajdany są źródłem

Myśli  co grzeszne

Będziesz wybitnym

 Będziesz niemodnym

Ku uciesze

Lub nikim

Gdy anioł  załopoce skrzydłem

Ten  zesłany  w podziemia

Zza miedzy się wyłoni

Nie zaznasz nigdy

Ni  ciepła ni cienia

Nad głową się załamie

Niespodziewany koniec

Po co ci pamięć?

Słowa płyną do nikąd

Wiatr ich nie odwieje

Chyba szczękot i zgrzyty

Szum taki podobno nie niknie

Filozof  się nie starzeje

Tak - ci jeden szepnie

Nie - ci drugi krzyknie

A ty rozjemca?

Czy milczeć to lepiej?

  N i e    s p o d z i e w a n a     P o l s k a

To nie była zabawa w klasy

Zimą dotarli dwaj

Przez  powietrze kapały mądrości

Niepowtarzalny raj

Wiedzą skąpe zeszyty szumiały

Wieczorna kuchenka

Ostoją przystanią

Chyba tęsknię za nią

Papierowi goście

Przybywały i trwały

Pieszczone w rękach

Tak bił  mój "zegar

Co był niesłoneczny"

Wtedy alfa dziś omega

Nie pobije wiecznie

N a    p l a ż y    d z i e c i ń s t w a

Wycięta ryba

Piasek słoneczny

Zielona szarość

Bystrej rzeczki

Wycięta ryba

Pokusa dziecięca

Złotym darem

Na brzegu jak szyba

Odmienia blaski

Radość  przybywa

Z dali łąkowej

Z  toni bystrej

Radość szczęśliwa

Dla wszystkich

D w a j   o j c o w i e   z    f i l m u

Okradł mnie przyjaciel

Kropka  po kropce

Kropla po kropli

Wywiódł na manowce

Wróg  przyjaciel obcy

Była z deszczułek taca

Można mieć różnych ojców

Prawdziwych lub sztucznych

Dalekich czy bliskich

Bliski jak modliszka

W dalekiego ciska

Chwast  lub młyński kamień

Zdolny do omamień

Praca mistrza z ciemni

Tak kroplą po kropli

Los  jeden odmieni

Swe ojcostwo dopnie

Ból  zamieszkał w głębi

Ból jest w katakumbie

Cieszy się przyziemna

Ból w życiowej  trumnie

Ból jest w słowie tajnym

Jest w kropce za kropką

W słowie śmierciodajnym

Od łez słowa mokną

Z pod smyczka z pod włosia

Z pod  dłoni 

Czego nie ma w słowach

Tylko łzę wyroni

D a n t e g o   p o t r z e b a   p i ó r a

B

Napisz o Dante dzieł rozdziały nowe

Opisz nasze poletko ojczyste

 Przygotuj  zapomnienia groby

Tym z duszą nienawistną

N a głazie (niechaj ich przydusi)

Napis daj dobrotliwy

Anioł  ich  kusi

Czarnoskrzydły

Ci co wyrośli na działaniach "wielkich"

Poprzypinali do ramion pagony

Do tych pagonów  przytwierdzili belki

Nad ich grobami niech zakraczą wrony

Za tan na świętych  kurhanach chocholi

rat go zatańczył na rozkazy brata

Spuścizna tańca  podwójnie nas boli

Ale  wielkiemu chociaż  też ułomny

Że wskoczył przez płot na parnasy świata

To jemu stawią  kiedyś  świetlny pomnik

Dante  z przed wieków zstąpi  głoszą wieści

 Do poematu znajdzie u nas treści

Opisz poeto  nasz polski  kociołek 

W którym woń  drażni ale to nie smoły

G o r z k   j a k   p i o ł u n

Więc jestem polakiem

To niebywałe

Uczono mnie

Dziwnego języka

Jestem w nim biegły

Jak nikt na świecie

Chyba  że polak

Taki jak ja

Zresztą nie każdy

W szkole mówiono

Była wielka

Czemu upadła

I  ćwiartowana

Dzielny naród

Na kawałki

Zsyłano

Wożono w kibitkach

Pisali wieszczowie

Wydali na pośmiewisko

Przyjaciele zza morzy

Ze strachu przed  wrogiem

 A ten miał rozpałkę

Z dzielnych

Więc jestem polakiem

Gonię innych

W biegu przyszłości

I się gotuję

W jednym kotle

Kotle

Kotle

Z innymi bez pochwał

Bez uznania

Bo jestem polakiem

Dobrze mi tak

Z piołunem z zębach

Jak dobrze żyć

Przyjaciół wielu

Najwięcej w pobliżu

P o j e d y n e k   z   M e g  a  j  r  ą    w   t l e

Megajra o ja naiwny

Megajra była gościem

Rozdrobniona  trojako

W tym dniu milowym

Już wtedy były złe wonie

Byłem jak Cervantes

Z kopią z drzewa dobrego

Przeciw wiatrakom

W nich było mieszkanie

Trojakiej Megajry

Stanąłem do pojedynku

Jak dwaj o kobietę

O własność należną

Pierwszy cios mi zadano

Gdy biały żagiel łopotał

To był cios pierwszy

Cierpienie musiało być wielkie

Gdy zawodnik  co nie chciał

Zajął  to miejsce  zastępczo

Był towarzyszem niechcianym

I zadał cios nie ostatni

Ten cios był bez wzajemności

Rycerza  z kopią z drzewa dobrego

Uderzenie dotkliwsze

Cios instrumentem

Pan nie doznał

Podziękowań od strony

Megajra czuwała czujna

I to był cios w samo sedno

Należało by powiedzieć

W samo serce

Wstyd się przyznać

Cicha walka o duszę

Walka  z pomocą Megajry

W naszym kręgu kulturowym

Zwana inaczej

Nie powiem jak

Nowy pojedynek

Na groźby

Jena trzecia megajry

Tupnięcie skuteczne

By  odtrącić  marzenie

Cervantesa

Śmierć

Ratunek

Winien przeciwnik

Głupi Cervantes

Z lancą z drzewa dobrego

Jeszcze interwencja instancji

W  instancji

I się stało

Pada rażony

Pojedynek  finis

Oto zwycięstwo
Megajry  w trójcy nie świętej

Przeciwnik

Cervantes  naiwny

Leży  na desce

Taki los  gdy zadziałają Megajry

Chwała zwyciężonym

Cesare!  Morituri  te salutant!!

Taka nauka przyjacielu

Tak pada wielu