Rozmaitości V

Czerwiec 2016 r

Jak przychodzi wena to należy "tworzyć", szczególnie gdy grają Mozarta. A teraz akurat grają W końcu z kimś trzeba gadać, chociaż z samym sobą. Bo w każdym z nas siedzi kilka osobowości, to i jest z kim dyskutować. Można też się pokłócić  z takim wyimaginowanym znajomym, czy nawet bliską osobą. Z wiekiem ludzie się od siebie oddalają, aż stają się sobie całkiem obcy. A jak się coś napisze, to ten drugi w środku staje się bliższy. Bo chociaż pochwali. Cóż jednak z pochwały samego siebie. Żeby chociaż jak Ildefons pisać, lub chociaż jak ks Baka? Oj jak grają, aż się chce żyć.

N i e c h    b ę d z i e    b e  z    t y t u ł u

Nie mam nic z ciebie na jawie            

Nie mam nic z ciebie i we śnie

Kochanko moja w zaświecie

Nie znam twej twarzy prawie

Uciekłaś mi z życia za wcześnie

I światło mi twoje nie świeci

Znajdę na łące żuka

Niech będzie mi przyjacielem

Poglądy  wymienię z nim chętnie

Lub kozła martwego ofukam

Mam porachunków z nim wiele

Bo w rogach ma żądła pokrętne

Nie zdradzę mętnych tajemnic

Uśmiechem zdradliwych obdarzam

Podarowałem  klejnot z brylantem

Co wywołane spoczywa w ciemni

Klaser obrazy w zaświatach wskaże

Czy godzi się chmurę w piwnicy zamknąć?

       P i e r w s z y    g r z e c h

Byłaś mi pierwszą w dzieciństwie kochanką

Na te pięć minut

I ten zaułek pachnący pamiętam 

Do dziś w pamięci  mi tkwi  chwila tamta

Tam była trawa i był zapach mięty

Dłoń moją pieści twojej dłoni dotyk

Lat temu  sto to było albo  dwieście

Dla mnie dotknięcie było jak narkotyk

A błysk  spojrzenia warkoczyki pieścił
Mucha brzęczała przy twoim uśmiechu

Mrówka kroczyła po moim ramieniu

A ja myślałem już wtedy o grzechu

Gdyśmy bawili pod kuźnią się w cieniu

Okiem łowiłem widok zakazany

Kochanką byłaś kowalówno  bliska

Kuźnia pachniała jak z siarki dynamit

I się sączyły  dym z paleniska

Mistrz  od kowadła fajkę ćmił dymiącą

Śliną wytarłem nosek twój z plam sadzy

Twarze płonęły  od żaru  gorąca

Kowal opuścić kuźnię nam poradził

Na dłoń  i palce twe miałem ochotę

I  to się  stało

Kłosy gościły w twoich włosach złotych

Kłosy bijały moją twarz radosną

 Spacer się udał  nam wycieczką w zbożu

Nigdy nie miałem tak szczęśliwej wiosny

Aby się kochać Pan Bóg ludzi stworzył
Z chabrów uplotłem wianek i kakoli
By cię cieszyły koroną na czole

N a s z   w y b o r n y    c y r k

Co jeszcze można pokazać w cyrku

Małpę koguta lwa z paszczą bezzębną

A może cyrk to pomyłka

Cyrk instytucja zbędna

 Kataryniarz melodie kręci

Papuga wróży koniec świata

Zawsze mieliśmy dobre chęci

By kochał brat brata

Więc w cyrkach gramy

Na trampolinach
Inne programy

 Z braterstwa słyną

I zapaśnicy i klaunowie

Krążą  po świecie

Po połowie

Cyrkowe dzieci

  

Barwne najbardziej

Cyrki w okopach

Tam grają twardzi

Chłop w chłopa

Mówili że sądy Bożę

I takiego cyrku było potrzeba

Ludzkości w nieszczęściu pomoże

Gdy z dymem pójdą do nieba

Nie ma innej rady

Jak żyć w ludzkim cyrkusie

Jak trzeba użyjesz szpady

Gdy życie cię zmusi

Wszak pojedynek

Tez widowisko

Poczekaj krztynę

Już blisko

Nasycimy się taka rozrywką

Po sam czubek nosa

Klauni są na przeciwko

Na cyrk była zawsze hossa

Już cyrk się zaczął w Edenie

Była jabłkiem żonglerka

Tamten pokaz do dziś jest w cenie

Choć po  nim poniewierka

Cieszmy  się że nam nie szczędzą  pokazów

Albo żonglujmy  sami na batucie

Taki  cyrk  bawił nas  tyle razy

Chyba tęsknimy już do takich uciech

Niech dyrektorzy tej naszej  areny

Czym prędzej ześlą nam jakąś zabawę

Są przecież pełni genialnej weny

Nie chcą zasłużyć  na wieczysta sławę?

  Krótka historia  z pradawnych wieków

 

Czemu  mściwością  tknięty  twój  patron

Nie dał rozkazu egejskim wiatrom

Niech by  wtrąciły w morza  głębiny

Laokoona śmierci przyczyny

Owe wężowe  cielska  skręcone

Bo ten bohater  pragnął mieć żonę

Tak, nie dochował  boskiej przysięgi

Po zemstę  srogą Apollo sięga

Wężami wiąże ojca z synami

Bóg swoje bóstwo tą zemstą plami

Na Rodos wasze cierpienie cenią

Trzej was mistrzowie  sławią w kamieniu

Grek i Rzymianin  go  podziwiali

Aż zamęt dziejów  i ludzie mali

Których  cierpienie  ojca nie wzrusza

Dla których obcy  podziw geniusza

Porozwłóczyli  cierpiących  mężów

Ginących w skrętach  potężnych wężów

Porozwłóczyli  po obcych stronach

Aż ktoś  odkopał w winnych zagonach

Waszych mąk  grozę w rzymskim  ogrodzie

Jesteście z nami  dziś  jutro co dzień

  

Czemu o Laokoonie z ciebie nieudacznik

Przecież wiedziałeś co się zaraz zacznie

Przemowy  nie użyłeś  tylko cisłeś włócznię

Aby ziomkom dać poznać że ten koń jest sztuczny

Że  pusty  jest w środku  zasadzka w zamiarze

Nie pojęli ciosu  wodzowie i  straże

A ty mężu przysięgły kapłan  Apollina

Zdrada  twej duszy  nieprawa się ima

Atiope  przybierasz  za  żonę miast służyć

Bóg za twą niewierność  nie mógł być ci dłużny

Aleć  ty uczciwy  prosisz Posejdona

Niechaj ześle burzę i flotę pokona

Niech ojczystą chroni od tragedii Troję 

A ci zamiary maja otworzyć podwoje

Gdy Apollon mściwy wężami oplata

Laokoona  i synów brata oraz brata

To Troi wodzowie cieszą się z tej kary

Bo podobno Laokoona były złe zamiary

Konia im wzbraniał wprowadzić do miasta

A tu przecież nadzieja  zwycięstwa  narasta

Priam i wodze nie znają przyczyny

Za co ukaran Laokoon i syny

Achilla zemsta że chciał ich oszukać

Taka z ich męki  płynie im nauka

A gdy już Grecy uchodzą od  miasta

U Trojańczyków uciecha narasta

Otwarte wrota koń się za mur  wtacza

A dzielnych wojaków euforia zamracza

Lecz co to w koniu otwarte są  wrota

I się wytacza  Achajska hołota

I się zaczęły  boje jak najkrwawsza

Innych nie bywa takie boje zawsze

Parys  porywacz pod murami zginał

On to był Wojny Trojańskiej przyczyną

A po zwycięstwie mąż Heleny  prawy

Menelaus żonę do śmierci swej bawił

Bo go swą urodą  znowu omotała

Od jej urody ta historia cała

A Odyseusz co konia Trojanom  podstawił

Za starym ojcem do dom statkiem się wyprawił

Historia długa jest jego żeglugi

Poeta Rzymski  spisał poem długi